... و این لحظه ی تماشایی

 دیدن صحنه ی مرگ انسان ها مسلما مشمئز کننده است و برای هیچ فرد سالمی قابل تحمل نیست . حتا با دیدن کشته شدن یک حیوان هم دل آدمی به رحم می آید . اما بعضی افراد هستند که از این قائده مستثنایند . یعنی وقتی مرگ چندش آور آن ها را تماشا می کنی ، ناراحت که نمی شوی ، لذت هم می بری . این نه یک حس سادیسمی که یک کینه ی تاریخیست .

 لحظه ی اعدام صدام حسین از آن صحنه های تماشایی است . وقتی ملتمسانه مامور اعدام را نگاه می کند ترس در چشمان بی فروغش هویداست . آن وقت است که به زبون بودن دیکتاتور پی می بری . او که قاتل جوانان ایرانیست . او که متجاوز و متخاصم است . او که روزگاری ، روزگار به خدمتش بود حالا مثل موشی که لحظه ی مرگش فرارسیده وحشت زده و هراسان به استقبال سرنوشت ننگینش می رود ، سرنوشت محتومی که برای همه ی دیکتاتور های عالم نوشته شده .